باران

باز من تنهایم

     باز من سرگردان

             از خودم می پرسم:

                       به که باید دل بست

                                 به که باید پیوست

                                          به دیاری که پر از دیوار است

                                                   یا به افسانه دوست!

                                                                   نمی گویم فراموشم نکن

              اما بیاد آور اسیری را که هرگز فراموشت نخواهد کرد

  تنهاترین مردم به دوشم کوله بارغم

               ازغم ها لبریزم

   کوه صبور شانه ام از بارغم ها خم

                من قصه دردم

   تنها دو دست مهربان تو پناه من