خوشااا  مرغی  که در کنج قفس به یاد صیادش ،

              چنان خرسند بنشیند ،که پندارند  آزادش

                  نمی گویم فراموشش مکن ! گاهی به یاد آور

                        اسیری راکه می دانی نخواهی رفت از یادش !